Wanneer de dood van zijn vader en een obsessieve liefde zijn werkelijkheid ontregelen, raakt een schrijver verstrikt in kronieken, digitale dialogen en machinaties waarin niets is wat het lijkt.“Verleden nacht was het duister zwarteren dieper dan het zwart van nachtendiep en oceanen zwart.”In ‘Kronieken uit het Verleden’begeeft de lezer zich van meet af aanop glad ijs. Het verhaal verstrengeltzich zoals DNA overheen Machinaties, literaire kuiperijen die alsmaar dieperin de tijd terugkeren – en Kronieken,een virtuele dialoog die de Machinatieschronologisch in werking stellen.Altegader vormen beide, we citeren: “hetzwarte gat, de blinde vlek en daaromde allesomvattende singulariteit vaneen in zichzelf terugkerend multiversumdat op haar beurt uit parallelle zijhet intrinsiek verstrengelde wereldenbestaat – de alfa en omega zo men wil:begin én einde oftewel oorzaak engevolg, gesmeed tot een dubbele helixdie als een vicieuze cirkel eeuwig inzichzelf terugkeert en alles en iedereenverteert, zichzelf inbegrepen.”De naderende dood van de vader van deschrijver en diens groeiende liefde/obsessie voor een briljant “sterrenkind”tekenen de immer vervagende contourenvan een zich met rasse schredendigitaliserende wereld die op het puntstaat ontheemd te worden – de vraagis door wie of... wat? Niets is wat hetlijkt. Of, in de bewoording van deschrijver zelf:“Door te lachen als een sperwer leidtde koekoek de karekiet af.”Iedereen is welkom.Wat gebeurt er wanneer herinneringen, digitale gesprekken en fictie niet langer van elkaar te onderscheiden zijn?In Kronieken uit het Verleden raken twee vertellijnen onlosmakelijk met elkaar verstrengeld. De Kronieken volgen een virtuele dialoog die zich chronologisch ontvouwt, terwijl de Machinaties steeds verder terugkeren in de tijd. Samen vormen ze een literaire dubbele helix waarin oorzaak en gevolg voortdurend van plaats wisselen.Tegen de achtergrond van de naderende dood van zijn vader raakt de schrijver steeds verder verstrikt in zijn liefde — of obsessie — voor een raadselachtig “sterrenkind”. E-mails, herinneringen, filosofische bespiegelingen, zwarte humor en vervormde werkelijkheden bouwen aan een universum waarin God, identiteit, liefde, dood en het geschreven woord voortdurend ter discussie worden gesteld.Ronny Truyen schreef een eigenzinnige, gelaagde roman die zich niet eenvoudig laat vastleggen. Is dit fictie, autobiografie, een bekentenis of bewijsmateriaal? Wie zich in deze kronieken waagt, betreedt een wereld waarin tijd zichzelf achtervolgt en niets is wat het lijkt.