De auteur groeide op met oorlogstrauma’s van diens Nederlandse vader, langdurige ziekte van zijn Indische moeder en huidproblemen van hemzelf. Hierdoor ontstonden gevoelens van angst, eenzaamheid, minderwaardigheid en ( soms vermeende) discriminatie. Gedurende een lange periode in zijn leven probeert hij zich hieraan te ontworstelen en uiteindelijk lukt dat door verantwoordelijkheid te nemen en zich gelijkwaardig te gedragen. Hierdoor ondervindt hij respect van anderen, maar bovenal van zichzelf. Hij beziet daarmee de maatschappelijke discussies over (vaak vermeende) discriminatie vanuit een iets andere optiek. Kulit is het Indische woord voor ‘afpellen’ en andersom betekent afpellen in het Indisch ‘huid’. De auteur heeft hiermee dus een poging gedaan om zijn leven af te pellen; een leven dat hem flink onder de huid is gaan zitten.