De overheid wordt in de regulering van arbeidsmigratie geconfronteerd met een dubbele paradox. Ten eerste: terwijl markten een op en grenzenbeleid vereisen om aan de behoefte van arbeidsmigranten en de marktvraag tegemoet te komen, leggen de grenzen die inherent zijn aan burgerschap een zekere afsluiting van de buitenwereld op. Ten tweede: terwijl