Lady Di in een bevallig pose (een frase uit zijn reportage over de Londense suburbia) bundelt een gevarieerde keuze uit Leon de Winter's spannende literaire non-fictie. Vaak is hij in deze verhalen en columns, zoals die over Peter Handke, zelf evenzeer aanwezig, doordat de aanleiding een emotionele is, van ontroering en verwondering tot boosheid. Zo vertellen ze niet alleen veel over het onderwerp, maar minstens evenveel over Leon de Winter zelf.

Door de opeenvolging van de stukken, o.a. over zijn eigen romans en films De (ver)wording van de jongere Dürer, Zoeken naar Eileen W. en De Grens, komt het literaire 'credo' van Leon de Winter en zijn motivatie steeds duidelijker naar voren. Prachtig is het te lezen hoe hij een hilarische en humoristische verhandeling over het door hem gevolgde brooddieet voortzet in een doorwrocht stuk over filosofen die voor hem van betekenis zijn, en natuurlijk komt ook het jood-zijn in relatie tot zijn schrijverschap ter sprake: op weergaloze wijze zegt hij letterlijk alles wat er gezegd kan worden over antisemitisme en de erfenis van de holocaust.

Lady Di in een bevallige pose is de non-fictionele spiegeling van zijn literair werk.