Dit is de vijfde en laatste dichtbundel van Koert Koster in een reeks van seizoensbundels. Eerder verschenen van zijn hand onder andere een zogenoemde herfstbundel met memoires betreffende zijn moeder. Daarna volgde een winterbundel met gedichten rondom duisternis, licht en kerst. De dichtbundel 'Gebroken wereld' gaat over ziekte, lijden en dood. Waarop nieuw leven volgt in de dichtbundel 'Wondermooi mensje'. Een geboortebundel rondom zoon Jens. Deze nieuwe bundel bevat zowel lente- als zomergedichten. Zij willen inspireren, bemoedigen, vertroosten en uitdagen. De lente is een tijd om op te staan en tot leven te komen. Dat geldt niet alleen voor de natuur, maar evengoed voor mensen die erop uit mogen gaan. Zoals de bomen, struiken en planten uitlopen om te groeien en te bloeien. De zonnebloem mag een leven met het hoofd omhoog en het gezicht in de zon symboliseren. Daarnaast zijn er een aantal gedachten en anekdotes toegevoegd die te denken geven.Koert Koster (Hoogeveen 1973) studeerde filosofie en theologie aan de Vrije Universiteit en de Universiteit van Amsterdam. Meer publicaties? www.koertkoster.nl