Een gefingeerd interview over het eclatante succes van dit boek zette Ina aan om te doen, wat ze haar hele leven al wilde doen: een boek schrijven. Ze herlas haar dagboeken, schreef er fragmenten bij en gunt de lezeressen (en lezers) een blik in haar leven. Ze dompelde zich onder in de seks, drugs and rock and roll van de jaren ’60, werd Bommoeder in de jaren ’70, kreeg levenslang door de diagnose ME in de jaren ’80. Hiermee moest ze leren leven en dat ging niet vanzelf.