Esther Hoff wordt onbedoeld zwanger, maar al vrij snel besluit ze dat ze het kind wil houden.
Ze voelt een intense band met het meisje in haar en stelt zich volledig in op het moederschap. In gedachten noemt ze haar Sarah.
Maar haar leven wordt opnieuw op zijn kop gezet als blijkt dat Sarah's levenskansen nihil zijn. In de 23ste week moet Esther de zwangerschap afbreken en bevalt zij van haar onvoldragen dochter, die na korte tijd overlijdt.
Oprecht, zonder vals sentiment beschrijft Esther Hoff nauwgezet wat er met haar en Sarah gebeurde en hoe zij dat beleefde. Het ongeloof, de pijn, de onmogelijkheid om afscheid te nemen. En later het onbegrip van de omgeving, en de eenzaamheid. Maar ook schrijft zij over de mooie momenten, en over de kracht die zij ondanks alles in zichzelf vond om met het verdriet om te gaan. Haar verhaal grijpt elke lezer aan en kan troost en steun bieden aan eenieder die zich erin herkent.