Ondanks hardnekkige pogingen de zelfmoord van zijn dochter te aanvaarden, blijft onrust de vader achtervolgen. Na jaren wil hij alsnog weten wat zich in de psychiatrische instelling heeft voorgedaan. Hij wil opening van zaken, maar dit wordt hem geweigerd. Ook de rechtszaken lopen op niets uit. In zijn zoektocht komt hij tot de ontdekking dat psychiaters verantwoordelijk zijn voor haar dood en hij besluit op gruwelijke wijze wraak te nemen. Het soms met ironie geschreven verhaal is een aanklacht tegen de doofpotcultuur. Het laat zich niet alleen lezen als een strijd tegen "de vergetingsdood" maar ook als waarschuwing tegen en een afrekening met "de psychiatrie".