Scherven brengen geluk.
En ze doen zeer, kunnen ons gemeen verwonden.
Gebeurt dit laatste, dan sluiten we ons, als we niet oppassen, van pijn en schrik op in onze huisjes, bunkers, uit wanhoop gefabriceerde zelven.
Niets kan, niets mag ons meer raken. De luiken worden vergrendeld. Namaaklicht schijnt in ons dichtgetimmerde bestaan. Tl-buizen verdrijven het duister. Het gevaar dat je ziel zich aan een scherf openhaalt, mag zo geweken zijn, van geluk is ook geen sprake meer. Van leven niet, avontuur niet, contact niet, ontroering niet.
Daarvoor heb je echt licht nodig.
Het hoeft niet meteen met bakken tegelijk uit de hemel komen vallen, een splinter is genoeg, maar de deuren en ramen zullen weer open moeten. De weg terug worden ingeslagen.
Het aparte van een lichtscherf is, dat als je goed kijkt, het geheel er in weerspiegeld wordt. En minstens zo mooi en rijk ook vinden we er onszelf, in dit gebroken licht, weerkaatst in terug.
Zijn wij dit? Zijn wij dit zelf?
Te midden van een mozaïek van scherven wrijven we de ogen uit.