In De galerijflat waande ene Amedeo Consonni zich de Italiaanse Sherlock Holmes. Hij hield een plakboek bij met artikels over moorden en ontvoeringen en dacht verschillende daarvan te kunnen oplossen. Dat liep, om het zachtjes uit te drukken, niet goed af. Lesje geleerd, zou je denken. Maar wanneer een verre kennis een kast aflevert aan zijn flat kan Consonni zijn oude instincten niet bedwingen. De kast bevat namelijk drie skeletten, aangetroffen tijdens verbouwingen in een oude boerderij. Consonni staakte zijn getreuzel en haalde de skeletten voorzichtig uit de kast. Een voor een haalde hij ze uit hun plastic hoes en bij gebrek aan een betere plek legde hij ze op zijn tweepersoonsbed. Hij bekeek ze van een afstandje, op dat mooie bed met het kersenhouten hoofdeinde leken ze op hun gemak, maar toch alert. Amedeo onderzoekt de zaak van de drie skeletten, niet beseffend hoe amateuristisch hij daarbij te werk gaat. Maar dat is slechts een van de verhaallijnen. Er zijn nog ontelbare andere personages die hun stempel drukken op het boek. Om en rond de galerijflat vinden we ook nog juffrouw Mattei Ferri, een ziekte veinzend nieuwsgierig aagje, en meneer De Angelis, een autoliefhebber die onverwachts een BMW Z3 onder zijn hoede krijgt. De misverstanden en voorbarige conclusies stapelen zich op. Al wat maar enigszins fout kan lopen, gaat ook werkelijk fout. Recami schept kleurrijke, tot de verbeelding sprekende figuren. Je kan je zó het getier van een Italiaanse huisvrouw voorstellen, of het gejammer van haar man / pantoffelheld. Lijken in de kast is een erg amusant boek, en nog verrassend ook. Eén puntje nog: Recami verwijst nogal eens naar het vorige boek. Echt noodzakelijk is de achtergrondkennis niet, maar je bent gewaarschuwd. Lijken in de kast van Francesco Recami - originele titel Lijken in de kast - verscheen bij Serena Libri in 2017, vertaald uit het Italiaans door Rianne Aarts en Hilda Schraa.