1815 was een jaar van nieuwe grenzen, nieuwe constructies; een jaar dus ook van naamgeving. Zo moest er een naam worden bedacht voor de nieuwe gevormde bestuurlijke eenheid die de gebieden links en rechts van de Maas tussen Eijsden en Mook zou gaan omvatten. â Maastrichtâ zou de naam kunnen worden: naar de beoogde hoofdstad. Of â Opper-Gelderlandâ : naar het oude Opper-Gelre. Geen van beide namen kon echter genade vinden in de ogen van koning Willem I. Het werd â Limburgâ . Teruggrijpend op de gewesten van de roemruchte keizer Karel V, wilde de pas ingehuldigde soeverein van het kersverse koninkrijk de naam van het oude hertogdom Limburg, waarvan het gebied praktisch geheel in de provincie Luik was ogegaan, niet prijsgeven. Door dit persoonlijk ingrijpen van de koning dragen beide tegenwoordige provincies de naam van een hertogdom uit de middeleeuwen, waarmee het territorium van de Nederlandse provincie slechts geringe, de Belgische provincie echter geheel geen territoriale binding heeft gehad.W. Jappe Alberts / Geschiedenis van de beide Limburgen II, Assen (1974).