Nadat hij wegens een drankprobleem uit het Belgische leger was ontslagen, leefde Louis jarenlang als zwerver/dakloze in Antwerpen. In die tijd groeide de man met de lange rosse baard uit tot `het levende standbeeld van het Astridplein'.

Op 17 oktober 2006 veranderde Louis' leven drastisch. Twee heroïneverslaafden lieten toen hun jonge dochtertjes bij hem achter om zelf drugs te gaan scoren. Louis vangt de meisjes op, gaat met zijn laatste bedelgeld ijsjes voor hen kopen en brengt de kinderen ten slotte onder in de veilige warmte van het Diamantmuseum.
Louis wordt een volksheld en geeft interviews voor televisie en de schrijvende pers. En eindelijk kan hij aanspraak maken op een invaliditeitsuitkering. Na vijftien jaar op straat kan Louis een appartementje huren en durft hij weer te dromen van een betere toekomst.

Dit boek vertelt het verhaal van Louis, zijn jeugd, zijn verleden als wegenbouwer en militair, o.a. in Bosnië, zijn gevecht met de alcoholduivel, het harde leven op straat, de verborgen armoede in Antwerpen en de hoop op een nieuw begin.