In 'Luchtwortels' bundel ik mijn ervaring als hulpverlener én als hulpvrager. In de eerste hoedanigheid heb ik de regels van het vak geleerd. Als hulpvrager kwam ik echter heel veel machtsmisbruik tegen. Ik heb dat ervaren als trauma op trauma. In 'Luchtwortels' bekijk ik de gevolgen en oorzaken van mijn eigen ervaringen met pesten en huiselijk geweld door een heel nieuwe bril. Het is een soort 5D-bril waarvan het ene glas gekleurd wordt door de westerse psychologie en het andere door de oosterse psychologie. Zo sla ik bruggen tussen schijnbare tegenstellingen die eigenlijk niet zonder elkaar kunnen en kan ik voor mezelf en hopelijk ook voor anderen betekenis geven aan wat ik heb meegemaakt. De reguliere hulpverlening kan nog veel leren van het multidimensionale mensbeeld van de 'spirituelen', maar andersom zouden de 'spirituelen' veel meer oog moeten hebben voor professionele hulpverleningstechniek en ethiek.Als nieuwe-tijdskind avant la lettre moet ik op mijn vierenveertigste nog steeds vechten om te mogen zijn zoals ik ben. Want helaas blijkt de samenleving nog steeds niet erg tolerant naar mensen die nieuwe kennis komen brengen. Het hokjes-denken en de beperkte productieve waarde van mensen belemmeren mensen in hun ontwikkeling op zielsniveau. En dat is precies het niveau dat aangesproken wordt bij trauma. Dat u nu dit boek in handen heeft, bewijst echter dat mensen met 'luchtwortels' ook vruchten kunnen voortbrengen!Moge dit boek een wegwijzer zijn voor zowel hulpverleners als lotgenoten.