Dieuwke van der Hart (1943) heeft van kinds af aan een hersenaandoening; bij haar geboorte heeft zij waarschijnlijk een zuurstoftekort gehad met blijvende gevolgen. Zij beschrijft haar gang door het leven en vooral haar ervaringen met een reeks van zorginstellingen en de thuiszorg. Haar hele volwassen leven streeft Dieuwke naar onafhankelijkheid, waarbij zij optimistisch probeert te blijven. Haar verhaal mondt uit in een hoofdstuk met aanbevelingen voor huidige en toekomstige zorgverleners, maar ook voor ieder die contact wil onderhouden met alle mensen die zorg behoeven. Het verhaal van De blauwe vogel is daarbij illustratief.