“Dansen
kan je maar op één manier”,
zegt Ernst, “en gelukkig weet ik
hoe”. “Eén-twee-drie, één-twee-drie.
Eén-twee-drie, één-twee-drie”, toont hij
met rechte rug en benen gestrekt”.

“En 4? En 5 en 6!”, zingt Melodie een
toontje hoger maar springt -oeps-
per ongeluk op de lange
tenen van Ernst.