In haar dagboek schrijft Manke Mobe wat ze voelt en denkt op de golven van de levensstroom. Tot in haar botten getekend door het lot, vertolkt ze haar schreeuw van onmacht en eenzaamheid, maar ook haar eigenzinnig levenslied. Op het ritme van de dagen en de jaren vertelt ze over het samenwonen met haar oudere vriend, pater Gert. In haar stem klinkt het verdriet door van het naoorlogse, katholieke Vlaanderen dat zich moeizaam emancipeert. Geïnspireerd door Friedrich Nietzsche, leert Manke Mobe de moeilijke kunst van de trouw aan de aarde beoefenen.