Mijn moeder was geen heilige. Zo werd zij althans door mij niet ervaren toen zij de dagelijkse verantwoordelijkheid droeg voor haar dertien kinderen. Indien nodig riep zij je, met een velletje van je bovenarm tussen haar sterke vingers, tot de orde. Die opvoedingstechniek kon natuurlijk geen stand houden. Toen ik in de pubertijd kwam, verbood ik haar mij nog één keer hardhandig als een stout kind terecht te wijzen. Op haar sterfbed, ze lang al enkele dagen in coma, heb ik slechts die hand vastgehouden.
Een schamele troost voor een mens die een leven lang niets anders gedaan heeft dan zorgen voor een niet doorsnee gezin. Want van die dertien kinderen waren er zes die leden aan de zeldzame ziekte die hypo-protrombinemie heet, hetgeen tekort aan protrombine betekent, een onmisbare factor die het proces van de bloedstolling bevordert. Verhalen over het niet benijdenswaardige leven van mijn moeder zouden met gemak een boekwerk kunnen vullen maar ik zal er slecht een exemplarisch hoofdstuk aan wijden.
Mijn moeder is wel de ongevraagde en indirecte initiator van dit boek; ik bewonder haar achteraf als een Dolle Mina “avant la lettre’ tegelijkertijd beschouw ik haar als het slachtoffer van indoctrinatie van de katholieke kerk en haar vertegenwoordigers.
Niet alleen de katholieken wisten de vrouw steeds in een ondergeschikte en ‘dienende’ rol te manoeuvreren; de protestanten, diverse sekten en ook de moslims wisten en weten er raad mee.
De nadruk in dit boek zal gelegd worden op de invloed die door vooral de katholieke kerk uitgeoefend is op de rol en de status van vrouwen. Die van het Jodendom en de Islam zullen daarbij zijdelings belicht worden. Het wordt geen louter wetenschappelijke en geschiedkundige studie, wees gerust. Veeleer een poging om de actuele stand van zaken met betrekking tot de positie van vrouwen in religie en maatschappij nader te beschouwen met als voorlopige conclusie dat de emancipatiestrijd pas begonnen is. En dat ondanks het feit dat onze en andere overheden daar vaak geheel anders over denken.