De opkomst en ontwikkeling van zeeverzekeringen is van groot belang geweest voor de expansie van langeafstandshandel gedurende de vroegmoderne tijd. Tijdens de hoogtijdagen van de Republiek der Nederlanden ontwikkelde het verzekeringsbedrijf zich van een bijactiviteit tot een belangrijke en winstgevende bedrijfstak. Amsterdam, het centrum van de verzekeringsmarkt, stond bekend als de enige plaats waar alle risico’s verzekerd konden worden. Maar ook buiten Amsterdam was sprake van activiteit op dit gebied: in Groningen werden complexe onderlinge verzekeringsconstructies opgezet die gelieerd waren aan de schippersgilden. In Rotterdam werd, met actieve inmenging van het stadsbestuur, de eerste verzekeringsmaatschappij van het land opgericht.
Deze studie onderzoekt de opkomst en ontwikkeling van zeeverzekeringen in Nederland tussen circa 1600 en 1870 vanuit een institutioneel standpunt. Hierbij ligt de nadruk op de wederzijdse beïnvloeding van instituties en de betrokken actoren, zoals reders, schippers, kooplieden, assuradeurs en autoriteiten. De verzekeringssystemen in Amsterdam, Rotterdam en Groningen zullen aan de hand van een vergelijkende analyse worden onderzocht. Door de ontwikkelingen over een periode van ruim 250 jaar te onderzoeken is het mogelijk om ook de lange termijn ontwikkelingen in kaart te brengen.