H.W. van Weijlen schrijft over het leven in de klas zoals het zich daadwerkelijk afspeelt. Als leerkracht in de bovenbouw maakt hij dagelijks mee hoe goede bedoelingen langzaam verzanden in gedoe, hoe plannen groter worden dan ze ooit hadden moeten zijn en hoe de praktijk zich zelden iets aantrekt van papier. Zijn stukken gaan over kringgesprekken die uitlopen, projecten die nét niet worden wat ervan verwacht werd en de kleine, terugkerende ergernissen waar geen methode tegen bestand is. Niet om het onderwijs af te branden, maar om het te laten zien zoals het is: soms rommelig, soms vermoeiend, en af en toe onverwacht raak.Waar anderen nog wel eens zoeken naar inspiratie en vergezichten, blijft Van Weijlen dicht bij wat er voor hem staat. Hij schrijft over leerlingen die het nét anders aanpakken dan bedoeld, over ouders die betrokken zijn op hun eigen manier en over ideeën die in theorie prachtig zijn, maar in de klas een ander leven gaan leiden.Met droge observaties en een lichte neiging tot mopperen beschrijft hij de schooldagen zoals veel leerkrachten ze zullen herkennen. Tussen alles door zit ook iets anders verstopt: het besef dat juist in die dagelijkse chaos de verhalen ontstaan die het vertellen waard zijn.