In 'Merckx. Half mens, half fiets' schetst de Britse journalist William Fotheringham de loopbaan van Eddy Merckx. Niet alleen het rijke palmares komt aan bod, maar ook de weerstand uit verschillende hoeken. Onze bewondering voor de allergrootste wielrenner is alleen maar toegenomen. Wielerfan of niet: iedereen kent Eddy Merckx. Niet alleen in eigen land, maar ook ver buiten de landsgrenzen blijft zijn indrukwekkend palmares tot de verbeelding spreken. Dat dit boek 'Merckx. Half mens, half fiets' van de hand van William Fotheringham, een gewaardeerd sportjournalist bij de Britse krant The Guardian, het eerste boek over wielrennen is dat nummer één haalt in de lijst van best verkopende boeken in het Verenigd Koninkrijk, bewijst dat nog maar eens. Eddy Merckx won (bijna) alles wat er in het wielrennen te winnen valt: vijf keer de Tour de France, vijf keer de Giro d'Italia, één keer de Vuelta, alle klassiekers (zeven keer Milaan-San Remo), met uitzondering van Parijs-Tours en Bordeaux-Parijs. Hij werd als prof driemaal wereldkampioen en verbrak het werelduurrecord. In zijn carrière kwam hij maar liefst 525 keer als eerste over de finish. Dat Merckx beschouwd wordt als de succesvolste wielrenner aller tijden, is niet onterecht. Een boek over een man die overwinning na overwinning behaalde, dreigt al snel te vervallen in een papieren wikipedia. In die val trapt Fotheringham echter niet. Hij vertelt de loopbaan van Merckx in chronologische volgorde, zoals ze in tal van geschiedenisboeken is omschreven, maar kruidt het verhaal met anekdotes, reacties en citaten, die van dit boek een pageturner maken. Daarmee schetst hij ook de context waarin hij zijn zeges behaalde. Het verhaal van Merckx is er een van vallen en terug opstaan, misschien vooral dat. Het is die verbetenheid die van Merckx de kampioen maakte die hij was. Want de zeges zijn hem niet in de schoot geworpen. Merckx was een verlegen gevoelige jongen die een moeilijke start - te klein en te dik - kende en worstelde met zijn Brusselse achtergrond. Bovendien was er de sluipende onzekerheid die hem haast dwong elke wedstrijd als een bezetene op de trappers te gaan staan, want - zoals hij zelf zei - slechts als je alleen aan de meet komt, ben je zeker van de overwinning. Een carrière die vele hoogtepunten kende, maar ook dieptepunten. In 1969 was er niet alleen de dopingaffaire in Savona in de Giro, maar ook het valincident in Blois, waarbij zijn dernyrijder het leven liet en Merckx blessures opliep die hem uiteindelijk zijn verdere carrière zouden hinderen, en hem uiteindelijk na acht seizoenen wielrennen op het hoogste niveau een punt deden zetten achter zijn loopbaan, omdat hij de grenzen van lichaam net een keer te veel had overschreden. Het boek 'Merckx. Half mens, half fiets' is een aanrader. Niet enkel voor de doorgewinterde Merckx-fan of wielerfanaat, want dat zijn wij ook niet, maar voor eenieder die zich even wil laten meeslepen door het verhaal van een jongeman die zich ten volle bewust was van zijn talent, en dat met succes heeft benut. Of zoals hij zelf zei:"je talent waar te maken, op de best mogelijke wijze". En of Merckx dat gedaan heeft.