Monique beschrijft in haar bundel het leven met haar gehandicapte zoon vanaf zijn geboorte tot de leeftijd dat hij bijna twaalf jaar is. Een leven, vanzelfsprekend, vol emoties. Een leven van loslaten en vasthouden, van ontroering, blijdschap en verdriet, van onvermogen en kracht. Een leven ook dat haar zozeer in contact bracht met anders zijn. Het komt er in haar gedichten puur en ongekunsteld uit.
Met andere ogen kan een steuntje bieden aan mensen in een vergelijkbare situatie, en het geeft inzicht aan mensen die in de verstandelijk gehandicaptenzorg werkzaam zijn. Een waardevol boek, met recht een blijk van liefde voor Moniques zoon, maar zeker ook een bundel vol erkenning voor iedereen die zo'n liefdevolle verhouding heeft met verstandelijk gehandicapten.