Hij was de schrik van het dorp waar zijn laatste jaar inluidde, na aan de doodstraf te zijn ontkomen. Midas werd de auteurs beste vriend. In 'De grote boze wolf die mijn vriend werd' schrijft de auteur over zijn bewogen jaar met een Duitse herdershond, die hij in 1987 uit de dodencel van een dierenasiel bevrijdt. Op de jongeman en zijn geliefde na, is nagenoeg niets of niemand veilig voor de reusachtige hond. Vernielingen en aanvallen worden van kwaad tot erger. Al blijft de hond lief. Wanneer de auteur dertig jaar later besluit tot het op papier vereeuwigen van een handvol gebeurtenissen, komt hij opnieuw in contact met zijn toenmalige geliefde. Hiervoor kan uitsluitend Midas verantwoordelijk zijn. Een hond om nooit te vergeten.