Henk en Miekie van de Graaf willen dolgraag kinderen. Dat dat bij hen niet vanzelf gaat blijkt al snel. Ze komen in de medische molen terecht en er volgt een tijd van hoop, verdriet, teleurstelling, berusting en toch weer hoop. Het kindje zou bij hen zo welkom zijn, maar het wordt steeds bij een ander geboren. Uiteindelijk moeten ze zich er bij neerleggen, dat ze samen verder zullen gaan. Het zal altijd pijn blijven doen.
Tijdens de periode van behandelingen in het ziekenhuis schrijft Miekie haar gevoelens van zich af in gedichten. Dat heeft haar goed gedaan en ze hoopt dat ook andere vrouwen er steun in zullen vinden.
Miekie schrijft aansprekend en herkenbaar voor mensen die met hetzelfde verdriet te maken hebben. Ze heeft een eenvoudige, warme stijl en is heel open over wat er allemaal op haar af komt. Dit boek is niet alleen heel geschikt voor mensen die in dezelfde situatie zitten, maar ook voor de omgeving, die zo vaak met de mond vol tanden staat als blijkt dat zwangerschap niet voor iedereen is weggelegd.