Tijdens de Reformatie hebben niet alleen mannen, maar ook vrouwen zich voor de hervorming van het kerkelijke en maatschappelijke leven ingezet. Daarvoor was moed nodig. Voor vrouwen zoveel te meer, omdat het in de zestiende eeuw niet gebruikelijk was dat zij deelnamen aan een theologisch debat of anderszins openlijk blijk gaven van hun mening. Toch waren er wel vrouwen die het aandurfden hun stem te laten horen, ook als dit voor hun persoonlijke leven pijnlijke gevolgen had. Sommigen hebben geschriften en brieven nagelaten, waaruit hun betrokkenheid bij het opkomende protestantisme duidelijk blijkt.Van acht van deze vrouwen, afkomstig uit Duitsland, Zwitserland, Italië, Frankrijk en Engeland, zijn in dit boekje citaten opgenomen die een impressie geven van de omstandigheden waarin zij leefden en de vragen waarmee zij worstelden. Daarbij is uitgegaan van wat zij zelf aan schriftelijke documenten hebben nagelaten. Eén uitzondering daarop is Katharina von Bora, de echtgenote van Maarten Luther. Zij publiceerde geen eigen werk, maar komt in Luthers Tafelgesprekken wel af en toe aan het woord.De citaten zijn even uiteenlopend van karakter als de dames zelf. We komen vreugde en verdriet tegen, bezorgdheid en boosheid, ernst en humor. Daarin wordt de rode draad gevormd door een hartelijke liefde voor de kerk en voor allen die zich geroepen wisten om aan haar wederopbouw bij te dragen.