Beide boeken van Eleonora Gabriëls zijn het afgelopen jaar mijn steun en toeverlaat (geweest). Ik droeg eerst Moeder Aarde en later de Nieuwe Aartsengelen altijd bij me: in mijn handtas, onder mijn hoofdkussen, in mijn jas, in mijn stoel en zelfs onder mijn trui voor troost en liefde als ik het moeilijk had. Had ik het boek op het werk vergeten, dan reed ik terug om het te halen. Nu stel ik regelmatig de vraag of ik het antwoord mag ontvangen op een bepaalde vraag, houd het boek voor mijn hart en sla het dan op een bladzijde open. Het antwoord is altijd raak...