Moederland heet een dichtbundel te zijn, maar is ook een catalogus - het is, alweer, niet één ding, het zijn er minstens twee. (...) Moederland is een teder en soms hoekig pleidooi voor de aandachtige blik. Voor de verfijning van de kunstenaar, die regendruppels signeert. Voor de erkenning van het alomtegenwoordige verdriet, maar ook voor de veerkracht van de taal en de kracht van beelden, ijl als een aquarel.

Jan Vanriet heeft heel recentelijk een belangrijke dichtbundel gepubliceerd, waarin hij ruzie maakt met de twintigste eeuw en het heden, zoals hij alleen dat kan.

Wie Vanriets poëzie aandachtig doorneemt merkt op dat zijn gedichten zich niet zomaar laten lezen. Zoals meerdere critici opmerkten stikt het van de beelden in Vanriets universum. Elk woord telt, elk vers creëert talige spanning die de lezer bij het nekvel grijpt. Met Moederland heeft de Nederlandstalige poëzie er een ongewoon literair wonder bij.

Vanriet schrijft inderdaad ongewone poëzie, 'vaak voorzien van een randje glimlach of een delicaat streepje ironie.