Op 29 november 1986 werden bij het Marrondorp Moiwana in het district Marowijne tenminste 39 personen vermoord door het Surinaamse leger. Na tien vruchteloze jaren de autoriteiten te hebben verzocht onderzoek te doen naar de moorden en recht te doen aan de slachtoffers en hun familieleden, hebben de nabestaanden, waarvan de meeste zelf overlevenden waren van de slachting, zich in 1997 tot de Inter-Amerikaanse Mensenrechtencommissie gewend. In maart 2002 oordeelde de Commissie dat Suriname verantwoordelijk was voor schending van elf fundamentele rechten die beschermd worden door het Inter-Amerikaanse mensenrechtensysteem en het internationaal humanitair recht. Na Suriname's weigering de aanbevelingen van de Commissie op te volgen, werd de zaak in december 2002 overgedragen aan het Inter-Amerikaans Hof voor de rechten van de mens voor een juridisch bindende uitspraak. In juni 2005 oordeelde het Hof dat Suriname de rechten van de overlevende dorpsbe-woners had geschonden en droeg Suriname op maatregelen te nemen om de schendingen te herstellen. In oktober 2005 tekende Suriname hoger beroep aan tegen het vonnis. Dit werd op 8 februari 2006 door het Hof verworpen.
Dit boek voldoet aan de nadrukkelijke wens van de Moiwana-gemeen-schap dat het vonnis van het Inter-Amerikaans Hof zo breed mogelijk onder de aandacht wordt gebracht. Het vonnis van het Hof - vertaald naar het Nederlands - is daarom integraal opgenomen. De verklaring van getuige-deskundige Thomas Polim eeft belangrijke achtergrond-informatie over de gewoonten en tradities van de Moiwana-gemeen-schap en over de gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden tijdens en na de slachting. Een hoofdstuk van het boek bevat een gemeenschappelijke verklaring van de leden van de Moiwana-gemeenschap waarin zij hun ervaringen, standpunten en emoties beschrijven.