Een filosofie van de ervaring zoomt in op de factor tijd in de beleving van muziek, in de dagelijkse ervaring en in creatieve processen.Na een zoektocht door muziek en filosofie vraagt filosoof Antoine Stock zich af welke lessen hij had willen leren als jongeling. Hij zet zijn gedachten op een rijtje in Muziekfilosofie. In dit werk laat hij zien hoe de microkosmos van de muziek ons iets kan leren over de grotere filosofische vragen over identiteit en betekenis. Soms poëtisch, soms logisch dwingend; opzettelijk subversief maar ook zelfinzichtelijk zijn de verschillende argumenten. Maar op alle plaatsen blijft Stock filosoferen, open voor het argument, bereid te onderbouwen. Muziekfilosofie beweegt zich langs de rand van het zegbare, gaat over die rand en vindt nieuwe taal in de tijd, om het daarin te zingen. Het blijkt dat de gebrekkigheid van de menselijke perceptie de mogelijkheidsvoorwaarde is voor muziek, maar tegelijk ook de enige bron van betekenis voor de taal waarin wij spreken over het leven. De gebrokenheid en onvolkomenheid van ons levende denken is voor hem het startpunt voor ieder werkelijk begrip.Verslindende filosofie. De provocerend persoonlijke stijl en de vreemde inhoud van Muziekfilosofie maken dat als je een zin leest, je het boek niet weglegt, maar gefascineerd wilt weten wat daar omheen staat. Voor iedere leeftijd en ook voor wie niet muziek kan lezen, wordt aan de hand van muziek iets bijzonders uitgelegd over ons bewustzijn. Zo ineens ziet de wereld er heel anders uit dan we gewend waren. Wie niet terugschrikt voor deze fenomenologie van de straat, wordt getrakteerd op een grotere ontvankelijkheid en voelt zijn creatieve impulsen kriebelen.