Met het zicht op de wiegende dennen mijmert de moeder vanachter haar schrijftafel over het leven van haar jongste kind. Ze herinnert zich haar als baby, als parmantige kleuter en als het vrolijke meisje met de fluit.Haar dochter schept een eigen wereld met liefde voor muziek, dans en kunstzinnige expressie, totdat de puberteit haar bij de werkelijkheid brengt. Dan realiseert ze zich dat ze leeft in een wereld met oorlog, honger en armoede. Ze raakt verstrikt in de fuik van somberheid. Meedogenloos stromen depressie en angst haar leven binnen. Achter de woorden die de moeder vanuit een innerlijke noodzaak aarzelend aan het papier toevertrouwt, schuilt haar melancholie naar gelukkige tijden. ‘Een monument van woorden, opdat haar stem wordt gehoord.’Een vertelling over liefde, eenzaamheid, niet-kunnen eten, onmacht, niet-sterven en het levensgeheim als een mysterie, maar ook over leven in stille verwondering.