Omdat ik mezelf heb opgeofferd, ben ik mezelf kwijtgeraakt tijdens een verziekte relatie waarin ik in een chronische staat van verwarring terecht ben gekomen. Waarom is mij dat aangedaan, waarom is mij dat overkomen? In al mijn vertrouwen ging ik ervan uit dat ik geholpen zou worden, geloofd zou worden. De zogeheten hulpverlening die ik heb gehad, hebben onbewust meegedragen aan mijn vernietiging. Mijn vertrouwen in de wereld is verdwenen. Nog steeds is de weg naar herstel niet in zicht, ik zit vast en weet het niet goed te verwerken. Ik ervaar chronisch verdriet, gevoelens van verlies en dat is loodzwaar. In mijn dromen word ik nog steeds overspoeld door onredelijke ruzies, waarin ik omver geblazen word door zijn hatelijke woorden, zijn spoorloze redenatie, het kleineren van mijn persoon... Na jarenlang emotioneel overbelast te zijn, ben ik uitgeput... Ik ben letterlijk gevlucht maar zal ik me ooit nog veilig voelen? Autobiografie.