De schilderijen van Johannes Vermeer (1632-1675) worden alom bewonderd vanwege hun hoge kwaliteit. Bij het weergeven van de werkelijkheid maakte Vermeer gebruik van zijn unieke vermogen lichteffecten in olieverf uit te drukken. Eenvoudige ruimteconstructies verbergen een groot raffinement. Zijn kunst om met zuiver picturale middelen een poëtische sfeer op te roepen in beelden die aan het dagelijks elven zijn ontleend, is zelden geëvenaard. Omtrent het fenomeen Vermeer zijn tal van verhalen ontstaan. Op basis van recent onderzoek wordt het werk opnieuw geanalyseerd en toegelicht. Daarbij spelen de herkomstgeschiedenis van de schilderijen, Vermeers schildertechniek en gebruik van het perspectief een belangrijke rol. De schilder wordt geplaatst in de context van het artistieke klimaat in Delft in de 17e eeuw. Dit boek verscheen als catalogus bij de eerste tentoonstelling die aan het werk van Vermeer wordt gewijd, georganiseerd door de National Gallery of Art te Washington en het Mauritshuis in Den Haag. Het complete oeuvre wordt behandeld en in kleur afgebeeld, vaak met prachtige details.