In ‘29 dingen en 1 afscheidszang’ lijkt het alsof Geert van Istendael twee dichters is. In de eerste plaats is hij de bedachtzame beschouwer van de dingen. Betontegel, schroef, potlood of schoenzool: de alledaagse en vertrouwde dingen veranderen onder zijn pen in kleine lyrische waarnemingen, dan weer hoger, dan weer lager, zodat we ‘grond en lucht om beurten begroeten’.In de tweede plaats is er nog een Van Istendael die door Brussel loopt en de stad om zich heen met horten en stoten ziet veranderen, juist, nee zelfs als hij even níét kijkt. De stad is weerbarstig, laat zich niet vangen in lyriek, maar wel in snelle regels waar het leven vanaf spat.Het is de blik van Van Istendael die van beide poëzie maakt, en die zorgt dat ‘29 dingen en 1 afscheidszang’ uiteindelijk het werk is van één unieke dichter.