In Nieuwe Gedichten, voor het eerst gepubliceerd in 1934, verzamelde Martinus Nijhoff (1894–1953) een selectie van zijn poëzie uit de jaren 1930–1934. Het is zijn derde belangrijke dichtbundel, na De Wandelaar (1916) en Vormen (1924). De bundel bevat onder meer het lange verhalende gedicht Awater en het sonnet De moeder de vrouw, naast andere teksten die later klassiekers werden, zoals Het lied der dwaze bijen, Het veer en Het kind en ik. Deze collectie wordt algemeen beschouwd als een van de belangrijkste werken binnen de Nederlandse modernistische literatuur en markeert een stilistische en thematische verschuiving in Nijhoffs werk. In Nieuwe Gedichten is een grotere nadruk op ogenschijnlijk eenvoudige, alledaagse dictie te zien, waarbij herkenbare scènes (vaak huiselijke, stedelijke of reismotieven) worden verweven met symboliek en existentiële of religieuze vraagstukken. Tegelijkertijd blijft Nijhoff traditionele versvormen, metrum en rijm hanteren, maar op een soepele en vernieuwende manier. In deze bundel staat de spanning tussen de concrete, alledaagse werkelijkheid en diepere (soms transcendente) betekenislagen centraal. Het werk biedt een rijk inzicht in een bepalende fase van de twintigste-eeuwse Nederlandse poëzie, waarin toegankelijkheid en formalistische vernieuwing samengaan.