De klassieke toneelkunst van Japan uitgebereid belicht.

Een sublieme eenheid van tekst, muziek, dans en gebarenspel wordt bereikt in het no-theater. Deze klassieke toneelkunst van Japan ontstond in de veertiende eeuw. Van vader op zoon werden de oude technieken overgeleverd. Meer dan tweehonderd klassieke no-spelen worden ook nu nog geregeld opgevoerd en kunnen nog steeds een modern publiek boeien. Nauw verbonden met de no-spelen zijn de 'kyogen': komische stukken die als afwisseling tussen de ernstige no-spelen opgevoerd worden en dateren uit dezelfde periode.
In het eerste deel van dit boek worden allerlei praktische aspecten van een no-opvoering behandeld. Wat gebeurt er op het podium? Hoe wordt er geacteerd? Waar gaan de no-spelen over? Hoe ziet het podium eruit? Wat voor maskers worden er gebruikt? Daarna volgt de geschiedenis van het no-theater. Wat betekent het woord 'no' en waar komt dit theater vandaan? Wie was Zeami en wat betekent hij voor het no-theater? Hoe komt het dat deze klassieke toneelkunst van Japan tot op heden is blijven bestaan?
Voor dit boek werd het no-spel 'Sumidagawa' ('De rivier de Sumida'), een van de mooiste spelen van het repertoire, uit het Japans vertaald. Na een korte inleiding over de komische 'kyogen' volgt de vertaling van het stuk 'Busu' ('Vergif').