Oer is de rode ijzerhoudende grondlaag die zichtbaar wordt met het bovenkomen van water uit een bron. Het ziet eruit alsof de aarde bloedt. Bovendien geeft oer als voorvoegsel van samenstellingen als oerbos, oermens en oertaal een beginpunt aan.

Als de dichter terugkeert naar het gebied waar ze opgroeide, komt het oergevoel met Sonsbeek en omgeving weer boven. Jekels gedichten vormen een zoektocht naar identiteit, naar de emoties in het landschap, naar het bronwater dat de gevoelens weer laat stromen. Zo ontstaat het portret van een vrouw, misschien wel van de vrouw als mythisch figuur.

als ik thuiskom is er geen lichaam dat mij
tot woorden noodt, alleen die lege huls die
huis heet. de wanhopige leegheid van het
lichaam: het kind dat maar nooit klaar is.

Petra Else Jekel (Arnhem, 1980) was jarenlang actief in de poëziewereld van Groningen. Zo was zij ondermeer, samen met Daniël Dee, de eerste huisdichter van de Rijksuniversiteit Groningen. Sinds een jaar heeft ze haar eigen oerbron weer opgezocht: Park Sonsbeek bij Arnhem. Haar gedichten staan in vele bloemlezingen, nu is ze klaar voor haar officiële debuut.