De wereld kreunt onder het coronavirus. De bijna 92-jarige Svetlana Vervaecke (geboren als Svetlana Zinoerova in Rusland) zit gedwongen thuis. Maar Svetlana is een overlever. Van haar kleinzoon Robbe krijgt ze alvast de troetelnaam ‘Oma corona’. Wanneer zij en haar echtgenoot Alfred op een van die corona-dagen een geschilderd hakenkruis op een boom in hun tuin bemerken, komt haar verleden -dat ze dacht verwerkt te hebben- als een boemerang terug. Dweepte haar vader immers in de late jaren 1930 niet met de nazi’s en sleepte hij daarbij zijn gezin mee op een tocht naar Hitler-Duitsland? De familie strandde uiteindelijk in Polen waar op dat moment WO II begon. In de fabriek waar ze verplichte arbeid levert, leert ze de jonge Vlaming Alfred kennen. Ze overleven de oorlog en Svetlana, dan amper 17, volgt hem naar Vlaanderen waar ze een nieuw leven opbouwen. Maar dan is het corona-tijd… Terwijl asielzoekers uit Wit-Rusland pijnlijke flashbacks uit haar verleden oproepen, komen verveelde en opgefokte neonazi’s haar bedreigen… Dat prikkelt een nieuwsgierige journalist. Hij wil haar verhaal optekenen, maar dat kan enkel via telefoon en Skype.