Ik staarde hem na, mijn handen rond het tafelbladgeklemd. Ik wist niet dat ik zo kon haten. Ik klampteme vast aan dat gevoel. Staarde naar de wonde aan debinnenkant van mijn arm. Dit keer, eindelijk, zoudende zaken niet gaan zoals hij dat wilde. Dit keer zou ikbeslissen wat er in mijn leven gebeurde.We hadden hier niet moeten zitten. Ik had dit kunnenvoorkomen. Ik had anders en beter moeten kiezen.Maar toen ik eerdere keuzes maakte, had ik geen ideedat het tot dit zou leiden, tot deze keuze. Zal ik ooitstoppen met me alleen al daarover schuldig te voelen?Ik had beter moeten luisteren. Niet alleen naar wat ergezegd werd, maar vooral naar wat verzwegen werd. Ennu zit ik hier en zwijg uit alle macht, in de hoop dat jijhet dan misschien verstaat.