Een paar jaar geleden vond Willemijn Simonis dat er wel wat verandering in haar leven mocht komen. Achteraf gezien had ze dat verzoek iets specifieker moeten formuleren.Het leven kwam met borstkanker, chemotherapie, een borst minder, een lichaam dat niet meer vanzelfsprekend meewerkte en een energievoorraad waar zelfs een elektrische tandenborstel medelijden mee zou hebben.In Ontboezeming schrijft Willemijn openhartig over ziek zijn zonder haar ziekte te willen worden. Over angst en verdriet, familie en vriendschap, behandelingen en bijwerkingen, verschuivende grenzen. Dit is geen boek over heldhaftig vechten, positief blijven of inspirerende spreuken op een tegeltje. Het zijn persoonlijke verhalen over doorgaan wanneer het leven niet meer wordt zoals het was. Over lachen wanneer er weinig te lachen valt, afscheid nemen van wat niet meer kan en ontdekken dat een veranderd leven nog steeds van jou kan zijn.Ontboezeming is persoonlijk, ongefilterd, soms pijnlijk en regelmatig voorzien van een flinke dosis zwarte humor. Geen handleiding voor kanker, maar het verhaal van iemand die er middenin terechtkwam en besloot er haar eigen woorden aan te geven.