Stamatélos krijgt het goed voor elkaar om de complexiteit van een verhouding tussen een pedofiel en zijn slachtoffer uit te beelden - het is allesbehalve eenzijdig. Kleintje vind in haar pastor "een beschermheer, liefdevolle pa en goedige opa", iemand die haar angst verdrijft, die zegt dat ze mooi is. Tijdens de therapeutische sessies bij Wanda spreekt Kleintje de pastoor direkt in haar hoofd aan: "(Jouw glimlach was) vol, breed en ook warm, met goddelijke beloftes ... Tussen kerkgangers heb ik jouw ogen gezocht, die verrukkelijke plooien om jou mondhoeken, die schelp van je oren ... Jij was mijn leven ... Ik hield zoveel van jou." Maar later denkt ze: "Ik haat jou, Pastor. Ik háát jou. Ik hááát jou!" En ze noemt zijn "liefde" draconisch en verachtelijk. Deze directe aanspreekvorm werkt uitstekend, omdat dit de lezer helemaal bij het gebeuren betrekt.