In dit derde deel van zijn dagboekaantekeningen is Ivan Wolffers gewend geraakt aan het idee dat hij kanker heeft en dat de behandeling niet altijd even aangenaam is. Hij pakt de draad van het leven weer op, maar in de verte blijft de dreiging van een einde dat nog niet gewenst is. Het is als storing op de radio of onweer in de verte, waarvan je niet weet wanneer het in je buurt zal komen. Angstig tel je de tijd tussen knal en inslag om te schatten hoe ver het nog is. Elke drie maanden gaat Wolffers naar de arts, die hem vertelt hoe het met zijn bloedwaarden is.