Onze Buren beschrijft een succesvol voorbeeld van wijkgerichte samenwerking, waarbij instellingen en bewoners samen werken aan de leefbaarheid in de wijk. Aanpak van overlastsituaties is de eerste stap. Politie, woningcorporatie, GGZ en andere partijen zien overlast als een hulpvraag en werken nauw samen in de bestrijding daarvan.
Cliënten maken niet alleen ‘gebruik’ van de wijk maar worden gestimuleerd om een positieve bijdrage aan hun directe leefomgeving te leveren. Denk aan het opknappen van tuinen van buurtbewoners, het organiseren van een rommelmarkt en het opzetten van een internetcafé. Dergelijke activiteiten in de buurt zijn belangrijk om de interactie tussen de cliënten en hun buren te vergroten.
GGZ-medewerkers beschouwen de wijk in toenemende mate als ‘cliënt’ en dit stelt andere eisen aan hun werkhouding. Zij moeten bereid zijn om de grenzen van hun werkveld te verleggen en de buurt gaan zien als maatschappelijk steunsysteem voor mensen met psychiatrische stoornissen en verslavingsproblemen.

Dit boek is de neerslag van een bijna drie jaar durend onderzoek naar het project Onze Buren en gaat in op bovengenoemde inhoudelijke en organisatorische aspecten en op de effecten daarvan voor de wijk.

Winnaar van de Douglas Bennett Award 2004