Waris Dirie verliet op veertienjarige leeftijd Somalie en vluchtte naar Londen, waar ze ontdekt werd als model. Ze verhuisde in 1991 naar New York. Sinds 1994 is ze speciaal ambassadeur van de Verenigde Naties tegen vrouwenbesnijdenis. Vanaf 2002 woont ze in Wenen. Ze publiceerde twee boeken: Mijn woestijn en Dochter van de nomaden.
Waris Dirie
Onze verborgen tranen
De Somalische Waris Dirie was pas vijf jaar toen haar moeder haar naar een oude vrouw in het bos bracht. Met een kapot scheermesje en zonder verdoving werd haar clitoris weggesneden. Waris verloor het bewustzijn. Toen ze bijkwam, leed ze ondraaglijke pijn en kort daarop kreeg ze een zware infectie en had dagenlang hoge koorts.
Waris Dirie overleefde het en vluchtte naar Europa. Maar velen van de 6000 meisjes die dagelijks slachtoffer zijn van besnijdenis, sterven. Andere meisjes hebben voor de rest van hun leven pijn tijdens de menstruatie of tijdens het plassen. Ondanks deze gruwelijke gevolgen wordt dit ritueel van besnijdenis nog steeds wereldwijd uitgeoefend uit naam van religie of traditie.
Waris Dirie was geschokt toen ze ontdekte dat in Europa meer dan 500.000 meisjes afschuwelijk werden verminkt en dat jaarlijks duizenden meisjes het risico lopen te worden besneden. Niet ver weg in Afrika, maar hier in de westerse wereld!
In Onze verborgen tranen vertelt Waris Dirie over haar leven vanaf de dag dat zij haar zwijgen verbrak. Op persoonlijke, dramatische en gevoelige wijze schrijft ze over female genital mutilation in Europa: over haar ontmoetingen met slachtoffers en daders; over welke religieuze en culturele beweegredenen ten grondslag liggen aan deze verminking; wie zijn de slachtoffers, wie zijn de daders; hoe is de wetgeving, en wat kunnen we ertegen doen?
Onze verborgen tranen is in vele opzichten een schokkend boek, maar het is ook een boek vol kracht en hoop voor miljoenen vrouwen over de hele wereld.