Reinoud: Mijn moeder had op een klein lapje Ook dit gaat voorbij geborduurd. Dat had zij verstevigd met een stukje karton, en aan een spijker boven haar bed bevestigd. Haar mantra om het Jappenkamp te overleven. En dat stukje karton vond ik bij toeval tussen de spullen, toen ik het huis na mijn moeders overlijden samen met mijn zusje op moest ruimen. Een verdrietige tocht, met verdrietige en leuke momenten, door de nog tastbare, maar verstofte herinneringen van vier mensen, mijn ouders, mijn zusje en mijzelf. Na de voortijdige dood van mijn jongste dochter ben ik begonnen om mijn verhaal op te schrijven. Mijn kinderen hebben nu geen tijd om vragen te stellen over ‘mijn’ vroeger, hun eigen vroeger en hun vroeger samen met mij. Zij hebben het veel te druk met hun eigen leven en het leren leven van hun eigen kinderen. Net als ik toen, dertig, veertig jaar geleden, toen ikzelf nog rond de veertig was. Het wordt natuurlijk niet het verhaal over mijn hele levensweg van de wieg tot het graf. Alleen het begin, een paar tussenstukjes en niet het einde. Zomaar wat stukken uit mijn leven die mij zijn bijgebleven. Omdat die stukjes leven, mijn leven, en mijn leven met anderen bepaald hebben.