Het zal je maar gebeuren; je eigen tropische land moeten verlaten. En een onzekere toekomst tegemoet treden in een kil, veraf gelegen, westers land.

Dit gebeurt in 1951 met zo’n vierduizend Molukse oud-KNIL-militairen en hun gezinnen. Wanneer zij na een lange bootreis aanmeren in het naoorlogse Nederland, is er geen warm welkom. Integendeel. De militairen worden ontslagen. De ontheemde Molukkers worden groepsgewijs gehuisvest in o.a. voormalige Nazi-concentratiekampen. Hun verblijf is immers tijdelijk. Maar tijd blijkt rekbaar.

Jaren later arriveert een groep Molukkers in een Bredase nieuwbouwwijk waar de straten zijn vernoemd naar Waddeneilanden. De gammele huisvesting wordt ingeruild voor degelijke stenen huizen. Met vallen en opstaan lukt het de bewoners van hun buurt een unieke Nederlandse wijk te maken. Nu, bijna een halve eeuw later, maken zij de balans op.

De portretten en interviews in ‘Oom en tante zijn geïntegreerd’ geven een openhartig beeld van de diverse generaties Molukkers in Breda. Het boek verhaalt over de bezieling van jong en oud. Over het gezamenlijke lief en leed, over onderlinge verdeeldheid. Maar ook over het rotsvaste vertrouwen in een beloftevolle toekomst. Een boek dat menige lezer zal inspireren en ontroeren.