De schrijver F.C. Terborgh, pseudoniem van de diplomaat Reijnier Flaes (1902–1981), is een outsider in de Nederlandse literatuur. Door zijn werk woonde hij steeds in het buitenland en hij vond pas laat erkenning in kleine kring van fijnproevers.

Terborgh hield een dagboek bij en correspondeerde met vele vrienden, onder wie Slauerhoff, Adriaan Roland Holst en H.C. ten Berge. Door deze teksten naast zijn gedichten en verhalen te leggen ontstaat de geschiedenis van een schrijver-diplomaat die tussen 1930 en 1964 verspreid over de wereld getuige was van verschillende brandhaarden die de geschiedenis van de twintigste eeuw hebben bepaald.

Terborgh maakte de eerste jaren van de Spaanse Burgeroorlog mee, zat onder Japanse bezetting in Peking, hielp in de oorlog Engelandvaarders en vluchtelingen wegkomen uit Lissabon en was betrokken bij de repatriëring van Nederlandse concentratiekampgevangenen en in Polen tewerkgestelde landgenoten. Daarnaast was hij een verwoed kunstverzamelaar en amateurarcheoloog. Deze bijzonderheden maken hem tot een unieke figuur in de Nederlandse literatuur. Zijn thematiek is van alle tijden: mensen die op zoek zijn naar de essentie van hun leven.