Ze was hyperintelligent en watervlug, een uitbundig kind met groene ogen en een stralende lach. Als Door ergens binnenkwam keek iedereen naar haar, en ze wist het. Maar onder haar charme zat al vroeg een onbeheersbaar temperament. Ongedurig op jacht naar nieuwe ervaringen raakte ze alles kwijt – haar man, haar kind, en uiteindelijk zichzelf.

In Op een zomernacht vloog ze me voorbij volgt Plien van Albada het spoor terug van haar zusje, haar tegenpool. In glasheldere scenes roept ze hun jeugdjaren op in een door scheiding ontwricht gezin: de diepe verdeeldheid tussen hun ouders, de onmogelijkheid om Door te bereiken.

Op zoek naar wat er is overgebleven vindt Van Albada tussen alle tragiek ook mooie, ontroerende, soms hilarische herinneringen terug. Al schrijvend zet ze tegelijk haar eigen leven in perspectief. De dood van Door was zo onverteerbaar dat er al snel niet meer over haar werd gesproken. Dit requiem doorbreekt het zwijgen en is een indringende ode aan het leven.