Het 'lezen' van andermans gezicht is zo oud als Jaco Berveling de mensheid: wij verbinden uiterlijk automatisch aan innerlijke kwaliteiten. Hoe interpreteer je bijvoorbeeld dicht bij elkaar staande ogen? Flaporen? Doorlopende wenkbrauwen? In de achttiende eeuw werd voor het eerst geprobeerd de relatie tussen gezicht en karakter een wetenschappelijke basis te geven. De daaruit ontstane schedel- en gelaatkunde werd razend populair, ook in Nederland. Als je wist waar je op moest letten kon je aan iemands gezicht aflezen of die betrouwbaar was of juist niet, driftig, moedig, koppig of meegaand.
Op het tweede gezicht is een fascinerende geschiedenis van mensenkijken en mensenkennis door de eeuwen heen. Jaco Berveling deed uitvoerig literatuuronderzoek naar de inmiddels vergeten schedel- en gelaatkunde en legt verbanden met hedendaagse psychologische onderzoeken. De auteur sprak diverse wetenschappers en bestudeerde bijzondere collecties in binnen- en buitenland. Ook liet hij zijn eigen gezicht door een `gediplomeerde gelaatkundige analyseren.