Opa vertelt het verhaal over Roodkapje aan zijn kleindochter. Maar de kleindochter moet hem de hele tijd verbeteren, omdat het verhaal dat hij vertelt niet klopt met wat zij al weet over Roodkapjes verhaal. Het meisje is behoorlijk bijdehand, maar opa laat zich niet van zijn stuk brengen. De twee personages zijn luchtig neergezet en zorgen door het onverwachte dialoog voor speelse humor. De zinnen zijn kort gehouden en bevatten net genoeg informatie om de lezer uit te nodigen de bladzijde om te slaan en verder te lezen. De eenvoudige illustraties, collages van gescheurd en geknipt papier aangevuld met ruwe penseelstreken, sluiten precies aan bij het verhaal van opa, maar laten ook de gelaagdheid van het plot zien. Aan de voorlezers zullen zich wellicht een aantal vragen aandienen, want lijdt opa aan dementie of is hij gewoon vergeetachtig? Of stoorde zijn kleindochter hem zodanig in het lezen van zijn krant dat hij met tegenzin over Roodkapje vertelde en met opzet het verhaal aanpaste? Er zijn genoeg interpretaties te vinden, maar voor de luisteraars zal het verhaal met name grappig zijn en misschien herkennen ze zichzelf in het kleinkind. Geschikt voor kenners van het verhaal van Roodkapje. Tevens nodigt het uit om het verhaal van Roodkapje te gaan voorlezen.