Wat is er toch met ouders aan de hand? Opvoeden - alle generaties voor ons deden het, met vallen en opstaan. Geef een kind te eten, stuur het naar school en verwarm het vooral met een heleboel liefde, en het wordt vanzelf groot. Bijna vanzelf. Het helpt ook als je zelf het goede voorbeeld geeft, en je torenhoge verwachtingen een beetje tempert.
Voor veel ouders is opvoeden een immense opgave geworden. Het kan ontzettend misgaan. De enorme hoeveelheid goedbedoelde opvoedtips van deskundigen maakt ouders niet minder onzeker. Het aantal kinderen met psychische afwijkingen, zoals ADHD, PPNOS en Asperger, neemt epidemisch toe.
Kweken we, in onze onzekerheid, kwetsbare en bange volwassenen? In de ogen van leraren, buren, grootouders en politici doen ouders het niet snel goed: ze moeten zich meer met hun schoolgaande kinderen bemoeien. Maar ouders moeten ook allebei werken, hun huwelijk leuk houden en voor hun demente ouders zorgen. En ze kunnen wel wat morele en praktische steun gebruiken. Het grootbrengen van een nieuwe generatie, constateert Volkskrant-columniste Aleid Truijens in haar goed gedocumenteerde pleidooi, is niet alleen de verantwoordelijkheid van ouders, maar van alle volwassenen in een gemeenschap.