Kinderen groeien op in oneindig veel varianten van leefvormen en culturen, en hebben daarmee doorgaans weinig moeite. Hun aanpassingsvermogen is verbazend groot. Maar er zijn grenzen aan hun veerkracht. Genocidaal geweld, mishandeling in het gezin of structurele verwaarlozing in tehuizen laten diepe sporen na.

Toch weten kinderen ook dergelijke traumatische ervaringen te overleven. Door een drastische verandering in hun levensomstandigheden zijn ze in staat een verrassende inhaalslag te maken. Zonder het belang van genetische verschillen te onderschatten, wordt in dit boek betoogd dat opvoeding uiteindelijk het zwaarste stempel drukt op de ontwikkeling van kinderen.

In Opvoeding over de grens worden culturele variaties maar ook afwijkingen in de opvoeding en gehechtheid besproken, en wordt aangetoond dat het gezin – in welke vorm dan ook – de onvermijdelijke plek is voor opvoeding en herstel. Dit boek presenteert daarmee een beknopte psychopathologie van de opvoeding.